ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی            دل بی تو به جان امد وقت است که باز ایی   

مشتاقی ومهجوری دورازتوچنانم کرد           کز دست بخوا هد شد پا یاب شکیبایی

                 ای دل بشارت می دهم خوش روز گاری می رسد

                 یا درد  و غم طی می شود یا شهریاری  می رسد

                  ای منتظر غمگین مشو  قدری  تحمل  بیشتر

                  گردی بپا شد در افق  گو یا سواری می رسد

 

مهدی جان ای جان جانان !ای ان که همه ی هستی چشم به راه تو اند وعزت وعدالت در امدنت بی قرار است ! و ای محبوب خداو همه ی اولیا !  از عنایت و لطفت شرمنده وشاکریم که یک ذره از اقیانوس بی کران انتظار رابه ما چشاندی ودریچه فهممان راگشودی وتوفیق الهی نصیبمان شد که از تو مرکز دایره ی جهان دم زنیم و از تو سخن گوییم .

                                     مهدی جان!

 

گفتم که روی خوبت ازمن چرانهان است ؟     گفتاتو خودحجابی ورنه رخم عیان است    

گفتم که از که پرسم جانا  نشان  کویت ؟    گفتانشان چه پرسی ان کوی بینشان است

گفتم مراغم  تو خوشتر زشاد مانی ؟          گفتا که در ره ما غم نیز شادمان است

گفتم که سوخت جانم از اتش نهانم          گفت ان که سوخت اوراکی ناله یا فغان است

گفتم فراق تاکی گفتاکه تاتوهستی      گفتم نفس همین است گفتاسخن همان است

گفتم که حاجتی هست گفتابخواه ازما       گفتم غمم بیفزا   گفتا که رایگان است

گفتم زفیض بپذیراین نیمه جان که دارد       گفتانگاه دارش غمخانه ی توجان است



                               < ملا محسن فیض کاشانی >